Byłeś w Raju i go nie rozpoznałeś.

Czy jestem cholerykiem? Nie, nie sądzę. Skłonność do bójek być może wynika z nadmiernej impulsywności i drażliwości - nie zaprzeczam - ale zawsze towarzyszy temu stosowny powód. Zdecydowanie bliżej mi do flegmatyka. Zwykle jestem poważny i opanowany. Z posągową obojętnością przyglądam się w otoczeniu, jedynie w myślach mordując tych wszystkich idiotów, którzy z jakiegoś powodu wciąż chodzą po ziemi. Tak, jestem za aborcją. Może gdyby była legalna, nie musiałbym męczyć się w jednym pomieszczeniu z bandą półgłówków i udawać, że interesuje mnie to, co mówią.

Bycie obrzydliwie bogatym nigdy nie było moim życiowym celem. Było nim zdobycie uznania i szacunku wśród ludzi, poniekąd odnalezienie szczęścia. Nie udało mi się zdobyć żadnego z tych punktów, a pieniądze, które na początku tak mnie cieszyły, szybko okazały się marną namiastką wartości, które postawiłem na piedestale. Nawet nie wiem kiedy dałem złapać się w sieci uplecione z włosów pięknych kobiet, sieci o zapachu drogich perfum i dobrego alkoholu. Pamiętam jednak doskonale moment, w którym odkryłem, że moje złoto to tak na prawdę piryt. Pamiętam towarzyszącą temu wściekłość, frustrację i finalnie ból, którego nie był w stanie złagodzić żaden z kilku pachnących niewytartą jeszcze skórzaną tapicerką samochodów stojących w podziemnym garażu mojego wieżowca.

Kiedyś zależało mi na czymś poza dostatnim życiem. Teraz, gdy nie pamiętam już nawet definicji słowa rodzina, nic nie ma dla mnie większego znaczenia niż to, co mnie otacza. Dawno pogrzebałem swoje człowieczeństwo. Lodowate spojrzenie błękitnych oczu i zaciskające się w wąską kreskę usta to nie maska, pod którą kryje się przestraszony, samotny dzieciak. Grubiański sukinsyn w świetnie dopasowanych garniturach - to właśnie ja. Zimny drań, zakochany w sobie snob, dla którego największą wartość mają pieniądze.

Czasami, między jednym a drugim papierosem wypalonym na balkonie pustego mieszkania, w połowie szklanki z whiskey, mam nadzieję, że gdzieś pośród niebotycznie wysokich budynków przechadza się mój Anioł Stróż i szuka do mnie drogi. Może właśnie wychodzi z baru, w którym siedziałem tego wieczoru, i zastanawia się, którędy szło się do mojego domu, bo wypił o jeden kieliszek za dużo i ma problemy z orientacją w terenie? Może zatrzymała go jakaś ślicznotka, których w Las Vegas jest przecież tak wiele, i dlatego na chwilę zostawił mnie samego? A może po prostu nie ma pomysłu, jak mnie naprostować i szuka kogoś, kto mu w tym pomoże? Potem jednak wybucham śmiechem. Dobrze wiem, że dla mnie już nie ma ratunku. Dobrze wiem, a jednak...

James Cassegrain  •  34 lata  •  czasem towarzyski

To wciąż jeszcze forma rozrywki czy już jestem hazardzistą?

Odautorsko: David Gandy, a ja nie umiem pisać elaboratów. Czasem towarzyski to podobno powiązania.