Teraz gdy po wszystkim, wszystko jest już niczym

Mówią, że życie kończy się wraz z ostatnim zaczerpniętym oddechem. Kłamią – twoje skończyło się w dniu, gdy lekarze stwierdzili, że zapadłaś w śpiączkę kliniczną. Mówią, że wszystkie marzenia mają prawo się spełnić. Kłamią – gdyby tak było to miałabyś  wspomnienia z dawnego życia i kilka piegów mniej. Mówią, że każdy ma na świecie swoją drugą połówkę jabłka. Kłamią – twoja połówka odeszła szybciej, niż zdążyłaś zauważyć, a może tak naprawdę nigdy się nie pojawiła. Mówią, że na świecie nikt nie jest samotny. Kłamią – codziennie gryziesz z bólu ręce, bo nie możesz znieść ciszy, odbijającej się echem od czterech ścian twojego pokoju. Mówią, że każdy jest stworzony do miłości. Kłamią – ty nie potrafisz kochać nawet samej siebie.

Mówią, że czas leczy rany. Kłamią – on tylko przyzwyczaja do bólu, aby łatwiej było znieść przeciwności losu oraz kłody rzucane pod nogi każdego dnia. Mówią, że wkrótce wszystko sobie przypomnisz. Kłamią – minął miesiąc, odkąd wybudziłaś się ze stanu pomiędzy życiem a śmiercią i jak dotąd wiesz jedynie, jak się nazywasz, ile masz lat i czym się interesowałaś w przeszłości. Mówią, że jesteś utalentowaną aktorką, na scenie czującą się jak ryba w wodzie. Kłamią – nie potrafisz grać ani nawet uderzać w dobre klawisze, a każde wystąpienie publiczne wywołuje u ciebie niewytłumaczalny lęk. 

Mówią, że miałaś narzeczonego i byliście szczęśliwi. Kłamią – nie możesz sobie przypomnieć nawet jego twarzy, będącą jedynie rozmazaną plamą w twojej głowie. Mówią, że straciłaś w wypadku najbliższą osobę. Kłamią – nie pamiętasz nikogo, kogo mogłabyś nazwać chociażby przyjacielem. Mówią, że powinnaś próbować wrócić do dawnej siebie, by wszystko znów było tak, jak dawniej. Kłamią – nie wiedzą, że nic z tamtej uśmiechniętej aktorki nie zostało. Mówią, że nazywasz się Elisabeth Howard. Kłamią – nawet nie znasz tej kobiety, w kasynie jesteś znana jedynie jako Betty. Mówią, że masz szczęście, że żyjesz. Kłamią – ty żałujesz, że nie umarłaś.

Elisabeth Betty Howard

Czternasty stycznia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego dziewiątego roku. Dwudziestopięcioletnia pani do towarzystwa w Bellagio. W dawnym życiu studentka aktorstwa i narzeczona zmarłego w wypadku Thomasa Johnsona. Za dnia opiekunka do dzieci, w wolnym czasie uczęszcza na zajęcia dodatkowe z boksu. Zamieszkuje mieszkanie w centrum Las Vegas, aktualnie szuka współlokatora. Metr pięćdziesiąt osiem centymetrów wzrostu i piegi rozsypane po całej twarzy jako znak rozpoznawczy.